Οι 5 Έκθεση Γλυπτικής

Ο Ανδρέας Καλακαλλάς, γιος του σπουδαίου γλύπτη Γιώργου Καλακαλλά (1938 – 2021), εμπνέεται από φόρμες του μοντερνισμού. Στη δουλειά του δημιουργεί γλυπτικά συμπλέγματα από χαλκό, διατηρώντας πάντα στο επίκεντρο την ανθρώπινη υπόσταση. Το υλικό του άλλοτε φαίνεται να αναδύεται, σχηματίζοντας έντονες εξάρσεις, άλλοτε πλέκεται σε δεσμούς, αποκαλύπτοντας μια πιο εσωτερική αλλά διαρκώς δυναμική επεξεργασία. Σε άλλες περιπτώσεις, μεταμορφώνεται σε μια εκφραστική ανθρώπινη μορφή, η οποία, με τους έντονους άξονες κίνησής της, κυριαρχεί στον χώρο.

Ο Δημήτρης Κώστας χρησιμοποιώντας κυρίως το διαχρονικό υλικό του μαρμάρου, αλλά και τον μπρούντζο, δημιουργεί τους κονστρουκτιβιστικούς του Κύβους γλυπτικά έργα που αναπτύσσονται μέσα στο χώρο. Χαρακτηριστικά είναι επίσης και τα Περάσματά του όπου ο συμπαγής όγκος του υλικού αποδομείται, δίνοντας χώρο σε κλίμακες που αναδύονται μέσα από την ύλη.  Αυτές οι σκαλισμένες διαδρομές αφήνονται στην ερμηνεία του θεατή, είτε ως δρόμοι προς έναν αόρατο προορισμό είτε ως πορείες που οδηγούν σε ένα ατέρμονο αδιέξοδο.

Ο Στέλιος Παναγιωτόπουλος εμβαθύνει σε ζητήματα υπαρξιακής αναζήτησης, μετατρέποντας την ύλη σε πεδίο διαλόγου και στοχασμού μέσα από τα εννοιολογικά γλυπτά του. Τα έργα του ισορροπούν ανάμεσα στη γλυπτική και το ready-made, δημιουργώντας απρόσμενους συνδυασμούς που αμφισβητούν τις συμβατικές μορφές και έννοιες. Οι γλυπτικές του φόρμες λειτουργούν σαν ανοιχτά συστήματα, καλώντας τον θεατή να συμμετάσχει σε ένα αισθητικό παιχνίδι αποκάλυψης, όπου κάθε γωνία θέασης φέρνει στο φως νέες πτυχές και νοήματα. Το έργο του δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά λειτουργεί ως ένα αέναο πεδίο ανακάλυψης, όπου το γνώριμο και το απροσδόκητο συνυπάρχουν, ανατρέποντας την αντίληψη του χώρου και της ύλης.

Ο Στέφανος Σουβατζόγλου είναι γνωστός για τα εξπρεσιονιστικά του έργα στα οποία αφαιρεί τον όγκο από την ύλη, γεννώντας γλυπτά που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το άυλο. Με μια λιτή αλλά δυναμική γραφή, απογυμνώνει τη φόρμα από το περιττό, δημιουργώντας έργα-σύμβολα, όπου οι σουρεαλιστικές αναφορές αναδύονται μέσα από εξάρσεις και υφέσεις, κλειστά και ανοιχτά σημεία. Οι συνθέσεις του δονούνται γύρω από έναν εσωτερικό άξονα που εκκινεί από τον ίδιο τους τον πυρήνα, για να επιστρέψει σε αυτόν, σαν μια κυκλική ροή ενέργειας και νοήματος.

Τέλος, ο Δημήτρης Τσιαντζής μελετά την συσχέτιση του γυναικείου κορμού με αυτόν των δέντρων μέσα από δύο εικαστικά μέσα, την γλυπτική και την ζωγραφική. Έχοντας ως αρχή την εγκατάσταση ενός ιδιότυπου δάσους από ξύλινους κορμούς, συνεχίζει την αφήγησή του στα ζωγραφικά έργα όπου παριστάνουν το αντίστοιχο τμήμα του γυναικείου σώματος δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον σύνολο.

Μέσα από το εικαστικό περιβάλλον το οποίο δημιουργείται στον χώρο, εξαίρεται και η μοναδική εικαστική γλώσσα κάθε καλλιτέχνη, συνθέτοντας ένα πολυφωνικό σύνολο όπου η διαφορετικότητα γίνεται η κοινή τους δύναμη. Από τα υπαρξιακά ερωτήματα του Στέλιου Παναγιωτόπουλου και τις αφαιρετικές, αιωρούμενες μορφές του Στέφανου Σουβατζόγλου, μέχρι τα γλυπτικά περάσματα του Δημήτρη Κώστα, τα εκφραστικά συμπλέγματα του Ανδρέα Καλακαλλά και τη δυναμική χειρονομία του Δημήτρη Τσιαντζή, κάθε έργο αποτελεί έναν ξεχωριστό κόσμο. Κι όμως, μέσα από αυτήν την πολυμορφία, οι δημιουργίες τους συγκλίνουν σε έναν κοινό άξονα: την αναζήτηση της μορφής, της ύλης και του νοήματος. Η συνύπαρξη αυτών των διακριτών εκφραστικών δρόμων δεν γεννά αντιθέσεις, αλλά μια γόνιμη συνομιλία, όπου η τέχνη αναδεικνύεται ως πεδίο ελεύθερης έκφρασης και ανοιχτής ερμηνείας.

Βένια Παστάκα

Ιστορικός Τέχνης